Narsistlə sağlam sərhədlər qurmaq romantik və ya dostyana “danışaq, başa salım” üsulu ilə olmur. Burada işləyən mexanizm aydınlıq + ardıcıllıq + emosiyasızlıqdır. Bir az sərt səslənir, amma bu, reallıqdır.
Ən çox edilən səhv: uzun-uzadı izah etmək.
Narsist izahı dialoq yox, boşluq kimi görür.
Sərhəd belə səslənir:
“Bunu etməyəcəyəm.”
“Bu mövzu bağlıdır.”
“Belə danışığa davam etməyəcəyəm.”
Nə qədər qısa, bir o qədər güclüdür.
Narsist “yox”u test edir.
Sən izah etməyə başladığın an, sərhəd əriyir.
Ssenari:
Sən: “Bu gün kömək edə bilmərəm.”
O: “Sən heç vaxt məni düşünmürsən.”
Sən: “Mövqeyim dəyişmir.”
Nöqtə. Müdafiə yox. Günahlandırmaya cavab yox.
Narsist üçün emosiya yanacaqdır. Qəzəb də, göz yaşı da.
Ən təsirli mövqe:
sakit, quru, neytral ton.
Psixologiyada buna “boz daş” (grey rock) strategiyası deyilir.
Narsist tez-tez belə deyir:
“Dəyişəcəm”
“Məni səhv başa düşdün”
“Mən belə demək istəmirdim”
Sual təkdir: davranış dəyişdimi?
Yoxdursa, cavab da yoxdur.
Sərhəd nəticəsiz qalarsa, sərhəd sayılmır.
Məsələn:
danışıq tonu dəyişərsə → söhbəti bitirirsən
hörmətsizlik olarsa → görüşü tərk edirsən
təzyiq davam edərsə → məsafəni artırırsan
Səssiz, dramatsız, amma real nəticə.
Bu hiss keçicidir.
Çünki sən əvvəllər başqalarını rahatlatmaqla özünü təhlükəsiz hiss edirdin. İndi isə sistemi dəyişirsən.
Unutma:
Sərhəd qoymaq qəddarlıq deyil.
Qəddarlıq — səni tükəndirən davranışa dözməkdir.
Narsisti “sağaltmaq” sənin vəzifən deyil.
Sənin vəzifən öz psixoloji sağlamlığını qorumaqdır.
Əgər sərhəd qoyduqca qarşı tərəf:
daha aqressiv olur,
təhdid edir,
emosional şantaja keçir,
bu artıq münasibət yox, təhlükə siqnalıdır.
Narsistlə sağlam sərhəd bəzən münasibətin sonu deməkdir. Bu uğursuzluq deyil — bu, özünə hörmətdir.